Markaðir í Norður-Frakklandi gætu líkst íslenskum mörkuðum: þar eru á boðstólum rófur og radísur, gulrætur og kartöflur en líka viðkvæmari matvæli. Og líka mjólkurvörur og eplavín. En í Suður-Frakklandi er hins vegar ekki mikið um mjólkurvörur, mest geita- og kindaostur en síðan ólífuolíuafurðir í massavís og kryddjurtir úr garðinum, lækningajurtirnar rósmarín, tímían (blóðberg) og salvía.
Og hér er nýjasta grein Kristínar Þóru Kjartansdóttur í nýjasta Bændablaðinu sem kom út 26. febrúar s.s. Þar er fjallað um fyrirbærið Bændamarkaður og menninguna í kringum hann, eins og bændamarkaðir geti verið liður í endurnýju atvinnu-menningar okkar. Svo gefur Kristín líka góð ráð um matjurtargarðinn í lok færslu, hvað sé best að gera til að undirbúa hann akkúrat núna: skiptiræktun. Svo ótrúlega gott að einhver sé að fylgjast með tíma rófunnar og grúska inn í menninguna og horfa fram í tímann. Á evrópskum málum er sama sögnin yfir garðrækt og menningu, því má ekki gleyma. Og hugsa sér ef maður gæti farið á markað út um allt land á Íslandi, kannski einu sinni í viku, eins og gert er í stórborgum og smábæjum víðast í Evrópu. Kolaportið stendur nú fyrir sínu, en eins og Kristín bendir á, gerist eitthvað í menningunni þegar kaupin fara fram undir beru lofti.
Kæri lesandi.
Það að rölta með innkaupapokana undir regnhlíf eða heiðum himni áleiðis á bændamarkaðinn er upp-
lifun sem við þekkjum mörg hver eftir búsetu á meginlandi Evrópu. Oft er það í bítið á laugardags-
morgnum, löngu áður en flest fólk sýpur á kaffinu sínu, sem bændurnir og fleira sölufólk stilla upp sölu-
vögnum og -básum á þartil skilgreindu markaðssvæði í hverfinu. Svo streymir fólkið að fram eftir
morgni og gerir innkaup fyrir vikuna, nýtur útiverunnar og spjallar við náungann. Já, það er ekki bara
á góðviðrisdögum sem slíkir markaðir fara fram, heldur einnig þegar hellirignir eða frost er úti og kalt. (more…)
