
Kristján Friðriksson skrifaði um smáiðnað og sjálfbæra þróun fyrir þrjátíu árum. Hann stofnaði verðlaunasjóð iðnaðarins í þeirri von að geta stutt við fjölbreytileika sprotavaxtar smáiðnaðarins. Nú síðast fengu tvö íslensk sprotafyrirtæki verðlaun úr sjóðnum: Farmer's Market og Íslensk hollusta (sjá www.kf.is). Samtök iðnaðarins hýsa sjóðinn. Það er synd að framkvæmdastjóri Samtaka atvinnulífsins. Vilhjálmur Egilsson, skuli í spám sínum um hag landsins vera svona langt á eftir samtímanum, í gömlum órum um stóriðjuna og hennar reddingar sem allar eru óraunsæjar.
Hagfræðingurinn Joseph Stiglitz sagði í fyrirlestri sínum á Íslandi í september s.l. að mönnum hætti til að rugla saman annars vegar leið að markmiði og hins vegar markmiðinu sjálfu: sjá t.d. efnahaginn sem markmið í sjálfu sér en ekki leið að öðru marki sem væntanlega er hag- og farsæld. Eins lítur út fyrir að menn séu fyrir löngu síðan hættir að sjá stóriðjuna sem leið að hagsæld en sjá hana öllu heldur sem markmið í sjálfu sér. Það er sama hversu margir hagfræðingar og erlendir og innlendir sérfræðingar og ráðgjafar vara ítrekað við aukinni stóriðjuþróun á Íslandi og sýna fram á hversu óhagstæð hún er til lengdadr í öllu tilliti- en mæla öllu heldur með aukinni sjálfbærni, þá er eins og ekkert komist að en stóriðja; að stækka álverin og fjölga þeim.
Í hádegisfréttum Ríkisútvarpsins í dag mátti heyra spádómsrödd framkvæmdastjóra Samtaka Atvinnulífsins, Vilhjálms Egilssonar sem taldi að fjárfesting Landsvirkunar í Búðarhálsvirkjun og stækkun álvers Alcan gæti markað upphafið að endalokum kreppunnar, því þá færu hjól atvinnulífsins að snúast af alvöru, sjá http://www.ruv.is/frett/miklar-fjarfestingar-i-budarhalsi . Engin fréttaskýring fylgdi, engin athugasemd. Hvað er búið að sýna oft fram á það með alls konar útreikningum og hagspám að stækkun álvera og frekari stóriðja á ekki eftir að bjarga okkur út úr kreppunni heldur grafa okkur enn dýpra ofan í leðjuna?
Í upphaf árs 1978 gaf Kristján Friðriksson út smárit með fyrirlestri sínum Hagkeðjan í hnotskurn, þar sem hann kynnir framtíðarsýn byggða á sjálfbærni og smáiðnaði. Hann notaði að vísu ekki orðið “sjálfbærni” enda varð það ekki viðtekið hugtak fyrr en árið 1987 í Brundtland-skýrslunni frægu sem skýrði út mikilvægi þess að styðja við sjálbæra þróun í heiminum. En hann ræðir um alla þá þætti sem einkenna sjálfbæra þróun: að gæta að því að fiskistofnarnir geti endurnýjað sig, að hlusta betur á líffræðinga og vistfræðinga til að vita hvenær og hvar megi veiða á hverjum tíma. Og að tengja veiði Íslendinga við aðra iðju í heildstæðri uppbyggingarstefnu; byggja upp rannsóknir í sjávarútvegi, efla þekkingu á lífkeðjunni og tengja hana við veiðiútgerðina og við þekkingu á handverki og auka jafnt og þétt við fjölbreytni í smáiðnaði á svokölluðum umbreytingarsvæðum út um land þar sem gerðar væru tilraunir með umhverfisvænan og hátæknilegan smáiðnað sem væri öllum stéttum til hagsbóta, svo sem fullvinnslu í málmvinnslu, rafmagnsbílatilraunum, vindorkuframleiðslu, textíliðnað og fleira. (meira …)
















